بگذار برای معصومه مرثیه ای بسرایم :

معصومه عزیز

من همیشه آسمان را سرشار ازپرواز دیده ام

و پرندگانی که همواره مرا به سوی خود می خوانند .

دریغا هرگز نددمت

اما چگونه رهایی را

اینگونه زود آموختی ؟

.............

اینک آسمان همه جهان ابری است

و من به همراه همه کسانی که

از آغوششان پر زدی

برایت می گریم

ایرانی - ارومیه اسفند ۸۵

چشم معصوم

خون شد دل دريا مادرم وقتی مرد

آسمان ابري شد مهرباني كمرنگ

چشم ها تر مي شد شاخه گل پژمرد پدرم مي ناليد

دشت ها پر گل شد رودها جاري بود كوه بر جا بود

همه طفلان گريان مادرم وقتي مرد

ياد او زيبا شد همه ياران نالان

شد مهر او جاري ياد او بر دلها ذكر او بر لب ماند

صورتش بي جان بود جان دلها بي تاب بر جای عشقهايش

آسمان آبي تر مادرم وقتي مرد

زردو پائيزان شد رنگ رويم چون برگ

يك فضا خالي شد يك ستاره روئيد ماه زيبا تابيد

گل عشقش وا شد بلبلان ناليدند چشمه ها جوشيدند

شبنم گل خشكيد مادرم وقتي مرد

تهي از مهرش شد گل گلدنهايش

ياد و مهرش مي شد قلب من لبريز از زندگي خالي شد

باز باران باريد مادرم وقتي مرد

چشم معصوم تر شد آسمان مي غريد

تنديس مهر

زندگي صفحه يكتاي هنرمندي ماست

هر كسي نغمه خود خواند از صفحه رود

صحنه پيوسته بجاست

خرم آن نغمه كه مرم بسپارند به ياد

‹‹ .روزگاري است كه خود در ميان ما نيستي اما يادت را چه زيبادر قلبهايمان ماندگارکردی دماوند را با خورشید.... میهما نی را دوستانت رفته بودي مي خواهم بازگو كنم ميهماني را كه با

در تمام لحظاتي كه سفرمان طول كشيد حتي لحظه اي هم نمي انديشيدم كه ديگر تو نباشي

. ديگر چند روزي بيشتر در ميان ما نيستي. حتی آنی هم فکر نمی کردیم که

زماني كه به سويتان مي آمديم مي دانستيم كه باز پذيرايمان خواهي بود.

راستي روزي شد كه ديگر لبخند نزني. خواهرانه ات به استقبالمان آمدي. شاد از ديدار دوباره تو با آن لبخند

هيچ كس تو را بدون لبخند مهربانت نديد. . خورشيد هيچ روزي تورا بي لبخند نيافت

هيچ كسي را نديدي مگر وامدار محبتت كني . هيچ چيز تو را از مهرباني ات دور نكرد .

تو با مرگ هم مهربان بودي . مرگ هم نتوانست لبخند مهربات را از تو بگيرد تو مهربان بودي ،

خواستي راهنمايمان باشي ،توباز هم خنديدي .راستي يادت هست لحظه اي را كه به استقبالمان آمدي .

راه هاي پر پيچ و خم که به مهماني دماوند مي رفتيم به دوستانت اميد هديه دادي يادت هست شبي را كه دردر

دامنه دماوند بودي..

ما نمي دانستيم اما او شايددماوند مغرور از آمدنت.ما نمی دانستیم اما او شاید....

تو به او هم لبخند زدي...... .شايد مي دانست كه ديگر باز نمي گردي.

گويادماوند تورا مي شناخت .بامدادان كه راهي، گشتيم با آغوش باز ما را پذيرفت.

گويا برادرت بارها از تو به او گفته بود

.حال با تو بود

ما را به بالا مي برد به بالا مي رفتيم به آسمان ، به اوج مي رفتيم .

اما يارانت هرگز...... تو مي دانستي كه تفاوت دارد. ااين باز گونه اي ديگر بود

تو راز خود با دماوند گفتي، به يارانت اما هيچ نگفتي. هرگز نمي دانستند.

به چادر هايمان رسيديم

به ياد سهرابت بودي تو باز هم آرام نمي گرفتي

سهرابت را جا گذاشتي اما يادش را رها نمي كردي..

چطور مي توانستي رهايش كني او هم مثل توست براي تو همه سهراب بودند.

چطور رهايمان كردي استوار و مهربان

مگر ما سهراب نبوديم .

مگر حسن، عباس، مژگان و مهدي

سهراب نبودند چرارهايشان كردي ؟ تو مي دانستي

...... اما ما تو استوار بودي

حال به فكر مهدي بودي برايش جشن گرفتي، با ما ، با دماوند، او هم سرمست بود

. چهل و چهار سال پيش هرگز نمي انديشيد كه در چنين روزي با تو در چنين جائي باشد اوهم نمي دانست كه

قصد رفتن داري.

اما تو راز خود را با دماوند گفته بودي . نمي دانست نمي دانست

نيمه شب به راه افتاديم . دماوند از همه ما استوار تر بود كه رهايت كرد تا برگردي .

نمي توانستي تحمل كنی نمي توانستي وگر نه مي ماندي. به بالامی رفتيم به بالاتر اما براي تو كم بود.

تو بسيار بالاتر را مي خواستي.

ديگر اغنا نمي شدي.. تو به اوج مي انديشيدي

خورشيد طلوع كرد شب از پاي در آمد.

كه راز تو را خورشيد هم مي دانست . با خود مي انديشيدم .

چه مهربان شده بود تو به او آموختي تو به او گفته بودي

آري خورشيد با ما مهربان بود خورشيد مي دانست او هم استوار بود.. تو راز خود را به خورشید هم گفته بودی

آفتاب مي خواست مثل تو باشد .....اما ما

با همه مهربان باشد. با نورش و حرارتش مي خواست مهربان باشد

. مي خواست جاي تو را پر كند.

بالا رفتيم و بالاتر، بر بامش ايستاديم. اما افسوس كه نمي تواند.

. . بر بام دماوند عكسي گرفتي ، با مهديت، با حسن و عباس و با دوستانت .

مي خواستي يادگاري از خود بر جاي بگذاري تا جان.

قاب بي جان باشي مي خواستي به ما بفهماني اما افسوس كه نميدانستيم.

تو وسيع بودي ديگر جايي براي ماندن نبود.

ديگر نمي شد كه بماني

در گوش دماوند گفتي كه دماوند هم با بادهاي تندش مي خواست كه به ما بگويد و بفهماند كه يكديگر ار رها نكنيد

باز گشتيم اي كاش باز نمي گشتيم تا قدر بدانيم با هم بودن را .

به ما مي خواستي بگويي كه ديگر ديداري نيست. با ما وداع كردي

ما باز گشتيم و هرگز تو را نديدم . از ميهماني كه رفته بوديم ما سرمست بوديم

روزي كه به مرگ خنديدي

آن روز هم به ديدارت آمديم. روزي كه مرگ را هم با مهربانيت از پاي در آوردي.

تو به استقبالمان نيامدي.

خاموش بودي وآرام

اما يادت به استقبالمان آمد و آرامش مان بخشيد.

تو ما را چگونه يافتي كه اينگونه رهايمان كردي تو را نمي بينيم تو را نمي يابيم

. مهربانيت به ما مي گويد كه ما را استوار يافتي كه عاقبت راز رفتنت را براي ما فاش ساختي مثل خورشيد،

چون تو اينگونه خواستي اما كاش زودتر مي گفتي مثل دماوند ، پس استوار مي مانيم

..... كاش

ابوذر

به ياد معصوم عزيز

زنگ تلفن

صداي دلنشين او

"كوله را ببند

قرارمان

شش صبح

ميدان سربند"

در بهت و هيجان

چشم ها را

ماليدم

او

در قاب چوبي

لبخند مي زد

آهي

بلند و سرد

سينه ام را

سوزاند

" عباس"

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم اسفند 1386ساعت 14:44 توسط ح.نجاریان |

یاد اوراز